Bakıda kirayədə qalıram, tək. İşim var, amma nə maaş yetir, nə də ürəyim razıdır. Axşam evə gələndə divarın o tayından qonşunun uşağı ağlayır, bu tayından mənim fikirlərim. Elə günlər olur ki, telefonu əlimə götürüb saatlarla heç nə etmirəm. Bir gün dostum Rəşad mənə mostbet login dedi, gülərək. Dedi ki, “bax, orada heç nə itirməzsən, sadəcə əylənirsən”. Mən də elə həmin axşam açdım. Nə bilim, bəlkə də içimdəki boşluğu nəyəsə doldurmaq istəyirdim. İndi fikirləşirəm ki, o an mən sadəcə qaçırdım. Özümdən, otağımdan, səhər durub yenə eyni günə getmək fikrindən.
Bir həftə keçmədi, artıq hər axşam telefonun ekranına baxırdım. Əvvəlcə elə bilirdim ki, sadəcə oyun oynayıram. Amma yox, bu başqa şey idi. mostbet login elədikcə içimdə bir növ həyəcan yaranırdı, sanki həmin an heç bir problemim yox idi. İşdə müdirin səsi, evdə tənhalıq, ailənin “nə vaxt evlənəcəksən” sualları — hamısı yox olurdu. Ekranda sadəcə rəqəmlər, kartlar, animasiyalar qalırdı. Düzü, ilk günlərdə uduzdum. Çox uduzdum. Elə bil cibimdəki pul özü gedirdi. Bir axşam hesabıma baxdım, ürəyim sıxıldı. Dedim ki, bəs bu nə işdir, mən nə edirəm? Amma səhər yenə açdım. Çünki susmaq, düşünmək, özümü dinləmək daha ağır idi.
Bir gün işdən evə gələndə heç yemək yemədim. Birbaşa telefonu götürdüm. mostbet login etdim və elə bil içimdəki səs susdu. O gecə uduş gəldi. Böyük deyildi, amma kifayət qədər idi ki, ürəyim bir anlıq rahat olsun. Elə bil kimsə mənə dedi: “Gördün, sən də bacarırsan”. Bu hiss təhlükəli idi, indi anlayıram. Çünki insan bir dəfə o rahatlığı dadanda, onu itirməkdən qorxur. Mən də qorxdum. Amma qorxum uduzmaqdan deyildi — qorxum yenidən o boş otağa qayıtmaqdan idi.
Sonra bir neçə gün fasilə verdim. Özümə söz verdim ki, yox, bu qədər. Amma axşamlar gələndə yenə həmin divar, həmin sükut, həmin telefon. Bir gün Rəşad zəng etdi, dedi ki, “nə var, nə yox?” Mən dedim ki, yaxşıyam. Amma yaxşı deyildim. Sadəcə öyrəşmişdim. Öyrəşmək də bir növ qaçmaqdır, elə deyil? İnsan öz həyatına yox, vərdişinə alışır. Mən də elə etdim. mostbet login mənim üçün artıq sadəcə bir sayt deyildi. Bu, mənim gizli otağım idi. Heç kimin görmədiyi, heç kimin soruşmadığı bir yer.
Bir axşam uduş gəldi, elə bil ki, hər şey düzəldi. Mən sevindim, amma sevincim uzun sürmədi. Çünki sabah yenə işə getməliydim, yenə həmin üzləri görməliydim, yenə özümü yaxşı aparmalıydım. Oyun mənə bir neçə saatlıq azadlıq verirdi, sonra isə gerçək daha ağır qayıdırdı. Elə bil kimsə mənə şirin bir yalan danışırdı. Mən də o yalana inanmaq istəyirdim. Çünki həqiqət çox yorucu idi.
Amma bir gün başqa şey oldu. Uduşdan sonra telefonu yerə qoydum və pəncərədən bayıra baxdım. Küçədə uşaqlar oynayırdı, qadın bazarlıq edirdi, kişi siqaret çəkirdi. Hamısı öz həyatını yaşayırdı. Mən isə ekranın arxasında gizlənirdim. O an anladım ki, mən oyundan qaçmıram — mən özümdən qaçıram. mostbet login etmək məni güclü etmirdi, sadəcə məni bir müddət yuxulu saxlayırdı. Ayılmaq isə ağrılı idi.
Elə həmin gecə yenidən oynadım. Amma bu dəfə başqa cür. Dedim ki, bu, mənim həyatımın bir parçasıdır, hamısı deyil. Uduş da gəldi, uduzma da. Amma mən artıq ona kölə deyildim. Səhər durub işə getdim, axşam evə gəldim, yemək bişirdim, anama zəng etdim. Səsini eşidəndə boğazım düyünləndi. Demədim ki, nə edirəm. Sadəcə dedim ki, yaxşıyam. Bu dəfə yalan deyildi.
İndi bəzən yenə açıram. Amma indi bilirəm ki, bu, sadəcə bir oyun. Mənim sığınacağım deyil. Çünki insan qaçanda özünü aparır. Mən də özümü aparmışdım. İndi isə qayıtmışam. Elə bil ki, uzun bir yoldan sonra evə gəldim. Telefon hələ də əlimdədir, amma artıq məni idarə etmir. Bəlkə də ən böyük uduş bu idi — özümü tapmaq. Hərçənd ki, bunu heç bir ekran göstərmir.
Bir həftə keçmədi, artıq hər axşam telefonun ekranına baxırdım. Əvvəlcə elə bilirdim ki, sadəcə oyun oynayıram. Amma yox, bu başqa şey idi. mostbet login elədikcə içimdə bir növ həyəcan yaranırdı, sanki həmin an heç bir problemim yox idi. İşdə müdirin səsi, evdə tənhalıq, ailənin “nə vaxt evlənəcəksən” sualları — hamısı yox olurdu. Ekranda sadəcə rəqəmlər, kartlar, animasiyalar qalırdı. Düzü, ilk günlərdə uduzdum. Çox uduzdum. Elə bil cibimdəki pul özü gedirdi. Bir axşam hesabıma baxdım, ürəyim sıxıldı. Dedim ki, bəs bu nə işdir, mən nə edirəm? Amma səhər yenə açdım. Çünki susmaq, düşünmək, özümü dinləmək daha ağır idi.
Bir gün işdən evə gələndə heç yemək yemədim. Birbaşa telefonu götürdüm. mostbet login etdim və elə bil içimdəki səs susdu. O gecə uduş gəldi. Böyük deyildi, amma kifayət qədər idi ki, ürəyim bir anlıq rahat olsun. Elə bil kimsə mənə dedi: “Gördün, sən də bacarırsan”. Bu hiss təhlükəli idi, indi anlayıram. Çünki insan bir dəfə o rahatlığı dadanda, onu itirməkdən qorxur. Mən də qorxdum. Amma qorxum uduzmaqdan deyildi — qorxum yenidən o boş otağa qayıtmaqdan idi.
Sonra bir neçə gün fasilə verdim. Özümə söz verdim ki, yox, bu qədər. Amma axşamlar gələndə yenə həmin divar, həmin sükut, həmin telefon. Bir gün Rəşad zəng etdi, dedi ki, “nə var, nə yox?” Mən dedim ki, yaxşıyam. Amma yaxşı deyildim. Sadəcə öyrəşmişdim. Öyrəşmək də bir növ qaçmaqdır, elə deyil? İnsan öz həyatına yox, vərdişinə alışır. Mən də elə etdim. mostbet login mənim üçün artıq sadəcə bir sayt deyildi. Bu, mənim gizli otağım idi. Heç kimin görmədiyi, heç kimin soruşmadığı bir yer.
Bir axşam uduş gəldi, elə bil ki, hər şey düzəldi. Mən sevindim, amma sevincim uzun sürmədi. Çünki sabah yenə işə getməliydim, yenə həmin üzləri görməliydim, yenə özümü yaxşı aparmalıydım. Oyun mənə bir neçə saatlıq azadlıq verirdi, sonra isə gerçək daha ağır qayıdırdı. Elə bil kimsə mənə şirin bir yalan danışırdı. Mən də o yalana inanmaq istəyirdim. Çünki həqiqət çox yorucu idi.
Amma bir gün başqa şey oldu. Uduşdan sonra telefonu yerə qoydum və pəncərədən bayıra baxdım. Küçədə uşaqlar oynayırdı, qadın bazarlıq edirdi, kişi siqaret çəkirdi. Hamısı öz həyatını yaşayırdı. Mən isə ekranın arxasında gizlənirdim. O an anladım ki, mən oyundan qaçmıram — mən özümdən qaçıram. mostbet login etmək məni güclü etmirdi, sadəcə məni bir müddət yuxulu saxlayırdı. Ayılmaq isə ağrılı idi.
Elə həmin gecə yenidən oynadım. Amma bu dəfə başqa cür. Dedim ki, bu, mənim həyatımın bir parçasıdır, hamısı deyil. Uduş da gəldi, uduzma da. Amma mən artıq ona kölə deyildim. Səhər durub işə getdim, axşam evə gəldim, yemək bişirdim, anama zəng etdim. Səsini eşidəndə boğazım düyünləndi. Demədim ki, nə edirəm. Sadəcə dedim ki, yaxşıyam. Bu dəfə yalan deyildi.
İndi bəzən yenə açıram. Amma indi bilirəm ki, bu, sadəcə bir oyun. Mənim sığınacağım deyil. Çünki insan qaçanda özünü aparır. Mən də özümü aparmışdım. İndi isə qayıtmışam. Elə bil ki, uzun bir yoldan sonra evə gəldim. Telefon hələ də əlimdədir, amma artıq məni idarə etmir. Bəlkə də ən böyük uduş bu idi — özümü tapmaq. Hərçənd ki, bunu heç bir ekran göstərmir.