Δεν είμαι από αυτούς που κάθονται και σκέφτονται πολύ πριν πατήσουν το κουμπί. Συνήθως απλώς πατάω. Εκείνο το βράδυ, όμως, είχα περάσει τρεις ώρες κοιτάζοντας το ταβάνι, ακούγοντας τον ήχο του ψυγείου να βουίζει σαν να μου έλεγε κάτι που δεν ήθελα ν' ακούσω. Η δουλειά είχε πάει κατά διαόλου, το τηλέφωνο δεν χτυπούσε, και το σπίτι ήταν τόσο ήσυχο που ένιωθα τον εαυτό μου να μιλάει δυνατά μόνο και μόνο για να σπάσει η σιωπή. Έτσι, όταν έπεσα πάνω σε ένα vavada free spins code κάπου στο διαδίκτυο — δεν θυμάμαι καν πού, κάτι μεταξύ ενός βίντεο με γάτες και μιας διαφήμισης για παπούτσια — το πήρα ως σημάδι. Ή μάλλον, ως δικαιολογία. Δεν περίμενα τίποτα. Απλώς ήθελα να μην είμαι εκεί, στο κεφάλι μου, για λίγο.
Η πρώτη φορά που μπήκα, δεν κατάλαβα καν τι πατούσα. Η οθόνη γέμισε χρώματα, ήχους, φωτάκια που αναβόσβηναν σαν να με καλούσαν σε πάρτι που δεν ήξερα κανέναν. Έβαλα ένα μικρό ποσό — μιλάμε για λίγα ευρώ, τίποτα σοβαρό — και πάτησα το κουμπί. Έχασα. Πάτησα ξανά. Έχασα. Το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο — όλα τα ίδια. Ένιωσα έναν εκνευρισμό, εκείνο το γνωστό τσίμπημα που λέει «άντε, μία ακόμα, θα σου κάτσει». Αλλά δεν μου καθόταν. Και όσο δεν μου καθόταν, τόσο πιο πολύ θύμωνα. Όχι με το παιχνίδι. Με τον εαυτό μου. Γιατί ήξερα ότι δεν το έκανα για τη διασκέδαση. Το έκανα για να μην σκέφτομαι. Και προφανώς, δεν δούλευε ούτε αυτό.
Τότε θυμήθηκα το vavada free spins code που είχα δει. Το είχα σημειώσει κάπου, σε ένα πρόχειρο χαρτάκι δίπλα στο πληκτρολόγιο — μισοσβησμένο, με έναν λεκέ από καφέ πάνω του. Το πληκτρολόγησα χωρίς πολλή σκέψη. Και ξαφνικά, η οθόνη άλλαξε. Δωρεάν περιστροφές. Χωρίς να βάλω τίποτα. Ένιωσα σαν να μου έκαναν δώρο κάτι που δεν ζήτησα, και γι' αυτό ακριβώς το εκτίμησα περισσότερο. Πάτησα το κουμπί και περίμενα. Οι πρώτες περιστροφές ήταν κενές — κλασικά. Αλλά μετά, κάτι άρχισε να κουνιέται. Ένα σύμβολο, δύο, τρία. Μια μικρή νίκη. Γέλασα δυνατά, μόνος στο δωμάτιο, σαν ηλίθιος. Δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν ότι για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, ένιωσα κάτι άλλο εκτός από βάρος.
Κάθισα εκεί για καμιά ώρα, ίσως και περισσότερο. Δεν έγινα πλούσιος — μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά κέρδισα αρκετά για να καλύψω τα έξοδα της εβδομάδας και να παραγγείλω μια πίτσα που δεν είχα σκοπό να μοιραστώ με κανέναν. Το πιο αστείο; Στο τέλος, δεν με ένοιαζε και τόσο το κέρδος. Με ένοιαζε ότι είχα περάσει δύο ώρες χωρίς να σκεφτώ το πρόβλημα στη δουλειά, χωρίς να αναλύσω κάθε λάθος μου, χωρίς να νιώθω ότι πνίγομαι. Είχα απλώς παίξει. Σαν παιδί. Και μετά, όταν έκλεισα τον υπολογιστή, κατάλαβα κάτι που δεν περίμενα: το πρόβλημα ήταν ακόμα εκεί, ναι, αλλά εγώ ήμουν λίγο πιο ήρεμος για να το αντιμετωπίσω. Δεν είχα λύσει τίποτα, αλλά είχα πάρει μια ανάσα. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό.
Το επόμενο πρωί, ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα δεν ήταν το παιχνίδι. Ήταν το τηλέφωνο που έπρεπε να κάνω. Το έκανα. Και δεν πέθανα. Οπότε, ναι, μπορεί να φαίνεται χαζό, αλλά εκείνο το βράδυ με τις δωρεάν περιστροφές μου έδωσε κάτι που δεν περίμενα: μια μικρή απόδραση. Και μερικές φορές, η απόδραση είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να γυρίσεις πίσω.
Η πρώτη φορά που μπήκα, δεν κατάλαβα καν τι πατούσα. Η οθόνη γέμισε χρώματα, ήχους, φωτάκια που αναβόσβηναν σαν να με καλούσαν σε πάρτι που δεν ήξερα κανέναν. Έβαλα ένα μικρό ποσό — μιλάμε για λίγα ευρώ, τίποτα σοβαρό — και πάτησα το κουμπί. Έχασα. Πάτησα ξανά. Έχασα. Το τρίτο, το τέταρτο, το πέμπτο — όλα τα ίδια. Ένιωσα έναν εκνευρισμό, εκείνο το γνωστό τσίμπημα που λέει «άντε, μία ακόμα, θα σου κάτσει». Αλλά δεν μου καθόταν. Και όσο δεν μου καθόταν, τόσο πιο πολύ θύμωνα. Όχι με το παιχνίδι. Με τον εαυτό μου. Γιατί ήξερα ότι δεν το έκανα για τη διασκέδαση. Το έκανα για να μην σκέφτομαι. Και προφανώς, δεν δούλευε ούτε αυτό.
Τότε θυμήθηκα το vavada free spins code που είχα δει. Το είχα σημειώσει κάπου, σε ένα πρόχειρο χαρτάκι δίπλα στο πληκτρολόγιο — μισοσβησμένο, με έναν λεκέ από καφέ πάνω του. Το πληκτρολόγησα χωρίς πολλή σκέψη. Και ξαφνικά, η οθόνη άλλαξε. Δωρεάν περιστροφές. Χωρίς να βάλω τίποτα. Ένιωσα σαν να μου έκαναν δώρο κάτι που δεν ζήτησα, και γι' αυτό ακριβώς το εκτίμησα περισσότερο. Πάτησα το κουμπί και περίμενα. Οι πρώτες περιστροφές ήταν κενές — κλασικά. Αλλά μετά, κάτι άρχισε να κουνιέται. Ένα σύμβολο, δύο, τρία. Μια μικρή νίκη. Γέλασα δυνατά, μόνος στο δωμάτιο, σαν ηλίθιος. Δεν ήταν τα χρήματα. Ήταν ότι για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, ένιωσα κάτι άλλο εκτός από βάρος.
Κάθισα εκεί για καμιά ώρα, ίσως και περισσότερο. Δεν έγινα πλούσιος — μην τρελαθούμε κιόλας. Αλλά κέρδισα αρκετά για να καλύψω τα έξοδα της εβδομάδας και να παραγγείλω μια πίτσα που δεν είχα σκοπό να μοιραστώ με κανέναν. Το πιο αστείο; Στο τέλος, δεν με ένοιαζε και τόσο το κέρδος. Με ένοιαζε ότι είχα περάσει δύο ώρες χωρίς να σκεφτώ το πρόβλημα στη δουλειά, χωρίς να αναλύσω κάθε λάθος μου, χωρίς να νιώθω ότι πνίγομαι. Είχα απλώς παίξει. Σαν παιδί. Και μετά, όταν έκλεισα τον υπολογιστή, κατάλαβα κάτι που δεν περίμενα: το πρόβλημα ήταν ακόμα εκεί, ναι, αλλά εγώ ήμουν λίγο πιο ήρεμος για να το αντιμετωπίσω. Δεν είχα λύσει τίποτα, αλλά είχα πάρει μια ανάσα. Και μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό.
Το επόμενο πρωί, ξύπνησα και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα δεν ήταν το παιχνίδι. Ήταν το τηλέφωνο που έπρεπε να κάνω. Το έκανα. Και δεν πέθανα. Οπότε, ναι, μπορεί να φαίνεται χαζό, αλλά εκείνο το βράδυ με τις δωρεάν περιστροφές μου έδωσε κάτι που δεν περίμενα: μια μικρή απόδραση. Και μερικές φορές, η απόδραση είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για να μπορέσεις να γυρίσεις πίσω.